چندی پیش قالیباف به این موضوع اشاره کرد که شهر تهران ظاهری مردانه دارد، شخصا این توصیف را قبول دارم اما آن وصف را جامع نمی‌دانم، شهر تهران ظاهری درهم، خشن و بی‌محتوا دارد و آدم هاش هر روز لایه عمیقتری از خشونت و درهمی را تجربه می کنند باید به قولی بمالونی و گرنه بهت می‌مالونند، باید حق دیگران را به قولی بخوری و گرنه حقت را می‌خورند

به نام خدایی که خیلی باحال است.

"قاصدک‌ها هم جان دارند"

وقتی کودک بودم قاصدک برایم نماد خبرهای خوب بود. از کجا و کی این احساس را داشتم نمی‌دانم اما واقعا باور داشتم که قاصدک‌ها همیشه قاصد شادیند.

گاهی قاصدکی را که میان درختان یا بوته‌های گل می‌یافتم، زیر لیوانی می‌گذاشتم تا خبر خوشم از راه برسد و آنگاه قاصدک را به پاداش آن اتفاق خوب در آسمان آزاد می‌کردم. خبرها هم خیلی خارق‌العاده نبودند. مثلا آمدن سر زده خانواده خاله به خانه‌مان و بازی با پسر و دختر خاله یک خبر بی‌نظیر بود.

دیدن یک کارتون قشنگ از تلویزیون و یا این که حتی پدر با بستنی به خانه می‌آمد، شادی در دلم می‌آورد که هنوز شیرینی‌اش را به خاطر دارم.

قاصدک‌ها نماد شادی بودند و به راستی همیشه خیلی  زود زود دل من و خواهرم را که خیلی هم زیاده‌طلب  نبودیم شاد و امیدوار می‌کردند. آنها صدای ما را  می‌شنیدند. گویی جان داشتند. هیچگاه هم دست  خالی به دنیای کودکانه‌مان پا نمی‌گذاشتند.

قاصدک مهربان بود. یادم نمی‌آید به مهربانیش شک  داشتم یا نه ولی آن را محصور دیوارهای شیشه‌ای لیوان  می‌ساختم. شاید هم آزاد‌کردنش لذتی داشت که مرا وا  می‌داشت با ایمان به مهربانیش باز هم لذت پروازدادنش  را بعد از یک پیروزی بزرگ! از دست ندهم.

روزها یک به یک رفتند. آرام و بی‌صدا! اما یک روز که  نمی‌دانم با روز قبل چند سال فاصله داشت وقتی از   خواب بلند شدم و به عادت هر روز در آینه به خودم نگاه  کردم دو نی‌نی شاد چشمانم را دیگر ندیدم. گویی جایی  و زمانی، نمی‌دانم کی و کجا پر کشیده بودند.

شاید هم کجا و کی خیلی مهم نبود. مهم این بود که  نی‌نی‌ها راه بازگشت خویش را گم کردند و برنگشتند.  ولی قاصدک‌ها که هنوز بودند! با همان مهربانی و  آراستگی،  به همان سبکساری و متانت.

هنوز هم باورشان داشتم. هنوز هم باور داشتم جان  دارند. اما خوب دیگر آرزویی نبود. به لبخندی که بر لبانم  می‌نشاندند به یادگار خاطره کودکی قناعت می‌کردم و به  آرامشی که روحشان به روحم می‌ریخت. سرخوش و رها  بودند و دیگر هرگز میان دیوارهای شیشه‌ای به طمع  خبری و نوایی محصور نشدند. شاید هم انتظار خبری  نبود، " نه ز یار و نه ز دیار و دیاری باری..."

گاهی هم شرمگین می‌شدم از خاطره زندانی‌کردنشان و همین مرا وا می‌داشت تا  در کوه و دشت، اگر قاصدکی را میان سنگی یا اسارت خاری می‌دیدم آزادش کنم، به هر سختی که بود. گاهی همسفری که می‌دید روی گودالی یا خاری خم شده‌ام و در طلب چیزی هستم، با کنجکاوی در خیال این که گل یا گیاهی ارزشمند یافته‌ام به سویم می‌شتافت و با تعجب قاصدکی می‌دید به دستانم که به آرامی رهایش می‌کردم. و من می‌ماندم در مقابل نگاه همسفر که پاسخی جز سکوت و لبخند نداشت.

یک شب که از آن جعبه جادویی حسن را در آن طبیعت زیبا و میان آن همه قاصدک دیدم حسابی غبطه خوردم. قاصدک‌ها آنقدر سبک بودند که حتی بر روح بی‌جسم حسن نیز می‌توانستند بنشینند. همان حسن که به قول گلی، قدش دراز بود اما قلبش خیلی کوچک! قاصدک‌ها خوش خبر بودند. پیام سفر و پرواز و آزادی به آنجا که انسان رنج را نمی‌‌شناسد.

و بالاخره وقتی حسن و گلی قاصدک شدند و اوج گرفتند دیگر باور کردم قاصدک‌های دشت ما را ندا می‌داده‌اند جون قاصدک‌ها هم جان دارند.

ممنون آقای وزیر

مدرسه‌ای زیبا و دو طبقه برای  برادران و خواهران با امکانات مدرن  در یکی از دورترین روستاهای  کشور، واقعا دست مسئولان درد  نکند

اما حیف که شنیدم وزیر جدید  گفته دیگر در هیچ روستایی  مدرسه نمی‌سازیم خواستند  درس بخونند به خودشون زحمت  بدهند بیایند شهر درس.

ممنون آقای وزیر تا همین جاش  هم که امکانات دادید باید تشکر  کنیم. بالاخره از قدیم و ندیم‌ها  گفتند شکر نعمت نعمتت افزون کند

ساعت 3 شب بود كه صداي تلفن , پسري را از خواب بيدار كرد.

پشت خط مادرش بود.....

پسر با عصبانيت گفت: چرا اين وقت شب مرا از خواب بيدار كردي

مادر گفت:25 سال قبل در همين موقع شب تو مرا از خواب بيدار كردي.....

فقط خواستم بگويم تولدت مبارك پسرم...

پسر از اينكه دل مادرش را شكسته بود تا صبح خوابش نبرد.....

صبح سراغ مادرش رفت...

وقتي داخل خانه شد مادرش را پشت ميز تلفن با شمع نيمه سوخته يافت....

ولي مادر ديگر در اين دنيا نبود  

تنبیه معلم،دانش‌آموزی را فلج کرد

مشاور وزير و مديركل دفتر  ارزيابي عملكرد و پاسخگويي به  شكايات آموزش و پرورش گفت:  پرونده معلم تنبيه‌كننده  دانش‌آموز خوزستاني به هيئت  رسيدگي به تخلفات اداري  ارسال شد.

 به گزارش خبرنگار اجتماعي  فارس، علي نوروزي دانش‌آموز  كلاس چهارم ابتدايي شهر لالي،  يازدهم ارديبهشت به علت تأخير  در ورود به كلاس از سوي معلم  خود مورد تنبيه بدني قرار گرفت.

اين دانش‌آموز به خبرنگار فارس در اهواز گفت:‌ 6 ضربه با كابل به كمر و گردنم وارد شد كه همان لحظه احساس سوزش و درد شديد تمام وجودم را فرا گرفت و پس از تعطيل شدن مدرسه در مسير خانه، ناگهان بيهوش بر زمين افتادم. با نوشيدن آب به هوش آمدم، اما در خانه به طور كاملا ناگهاني تمام بدنم فلج شد و به بيمارستان اميد لالي انتقال يافتم.

عباس رهي، مشاور وزير و مديركل دفتر ارزيابي عملكرد و پاسخگويي به شكايات آموزش و پرورش در گفت‌وگو با خبرنگار اجتماعي فارس در اين خصوص افزود: در بررسي‌هاي ما، تنبيه دانش‌آموز توسط معلم كلاس مورد تأييد است البته تنبيه با پوسته يك سيم صورت گرفته است.

وي ادامه داد: اين‌كه آيا حادثه‌اي كه منجر به فلج شدن دانش‌آموز شده است، به دليل تنبيه بدني بوده يا بر اثر بيماري و غيره است بايد توسط پزشكان اعلام شود.

رهي اظهار داشت: هنوز متخصصان اظهار نظري در اين خصوص نكردند و ما منتظر نظر پزشكان هستيم.

وي افزود: در هر حال با توجه به اين‌كه اصل موضوع تنبيه‌بدني تأييد شده، پرونده معلم تنبيه‌كننده جهت پيگيري به هيئت رسيدگي به تخلفات اداري ارائه شده است.

خبرگزاري فارس

انتقاد یک روحانی نام آشنا به برنامه فیتیله جمعه تعطیله

حجت‌الاسلام راستگو مقايسه برنامه فيتيله با عموپورنگ را كار نادرستي دانست و افزود: آيتم‌هاي خاص،‌ اشعار و حتي مجري كمكي برنامه عموپورنگ (اميرمحمد) با حال و هوايي كه در برنامه فيتيله وجود دارد كاملا متفاوت است.

 حجت‌الاسلام راستگو با اشاره به نقاط مثبت و منفي برنامه كودك فيتيله جمعه تعطيله، استفاده از ديدگاه‌هاي يك روحاني آشنا به مباني هنر را موجب رشد سطح كيفي و محتوايي اين برنامه دانست.

حجت‌الاسلام محمدحسن راستگو، رييس مركز تربيت مربي كودك و نوجوان دفتر تبليغات اسلامي حورزه علميه قم با اشاره به نقاط مثبت و منفي برنامه تلويزيوني «فيتيله جمعه تعطيله» كه روزهاي جمعه از شبكه دوم سيما پخش مي‌شود، ‌اظهار داشت: استفاده از ديدگاه‌هاي يك كارشناس روحاني كه افزون بر آگاهي عميق از مباني ديني، با زبان هنر هم آشنا باشد، رشد سطح كيفي و محتوايي اين برنامه پر بيننده را در پي دارد.

وي با بيان اين كه اگر چنين كارشناسي پيش از پخش برنامه در مورد تك تك آيتم‌هاي برنامه نظر دهد، بي گمان انتقادهايي كه درباره اين برنامه وجود دارد به حداقل مي‌رسد، افزود: افزون بر كارشناس ديني بايد كارشناسان آموزشي و روان‌شناسي در هنگام تهيه اين برنامه حضور داشته باشند و درباره مسايل مختلف از جمله ميزان اثربخشي از راه القاء مستقيم يا غيرمستقيم پيام‌هاي خاص نظر دهند.

رييس مركز پرورش مربي كودك و نوجوان با اشاره به اين كه در ساخت برنامه‌هاي تلويزيوني بايد نياز عمومي مردم در نظر گرفته شود، افزود: توقع ما از برنامه فيتيله اين نيست كه به بچه‌ها نماز جماعت ياد دهد، ولي اگر يك سري مفاهيم ديني به صورت غيرمستقيم و رقيق با محتواي زنده و شاد در اين برنامه گنجانده شود و در دراز مدت هدف مشخصي را پي‌گيري كند،‌ كار ارزشمند و تاثيرگذاري به يادگار خواهد ماند.

ادامه مطلب را بخوانید

نویسنده جدید وبلاگ

خاطراتی که هنوز با آن خوشم

غروبی است تنها، در گوشه‌ای از خانه هماوای تنهاییش نشسته‌ام. هوا بارانی است اما نمی‌بارد. ساعتی است گواهی باران می‌دهد. درختان سر به هم می‌کوبند و آسمان می‌غرد، اما هنوز از مهر و نوازشش خبری نیست. امروز به ایوب پیامبر فکر می‌کردم. به تنهایی و بیماریش و آنکه همه آزمایشی بود. چه روزگار تنهایی را سپری می‌کنم.

دل خوش می‌کنم که شاید خداوند آنقدر به من می‌نگرد که مرا نیز آزمونم می‌کند. هر چند موفق نبوده‌ام در این آزمون چند هفته‌ای حبس شدن در خانه، به کم صبری‌ها. اما اگر آزمونی به حقیقت باشد به آن دل خوش می‌دارم.

دوستان یک به یک رفته اند و اگر یادی از آنها کنم و در پس "در دسترس نبودن" و "در خانه نبودن" و "خاموش بودن" و "جواب ندادن"‌ها، پیامی نیز بگذارم و قدمی بردارم، قدمی باز پس نمی‌گذارند.

انگار همه دارند زندگی می‌کنند، که نه شاید هم مشغولند. و من که هنوز دلبند کودکی‌ام وامن و مهر داستانهای کودکی، به سادگی فکر می‌کنم آدمها در دلتنگی سراغی از یکدیگر می‌گیرند.

چه خیالی، چه خیال ساده ای! به سادگی همان آرامش که در در کارتونها و کتابهای قصه کودکیم تنفس میکردم. در داستان‌ها و کارتون‌ها اگر کسی دلتنگ می‌شد خیلی ها را داشت که کمکش کنند، سراغی از او بگیرند پای صحبتش بنشینند. در آن روزگار حیوانات هم با آدمها دوست بودند و در امن و امان داستانها با هم حرف می‌زدند .

بی‌هیچ هم صحبت و هم کلامی نمی‌دانم چشم انتظار چه و که‌ام در پس آن ساده خیالی‌ها هنوز! که گوش به نوای دوستی دارم و پیامی پر از مهر از روزگاران هم خاطره.

با تو سخن می‌گویم

خدایا! من همانی هستم که وقت و  بی‌وقت مزاحمت می‌شوم؛ همانی که  وقتی دلش می‌گیرد و بغضش می‌ترکد،  می‌آید سراغت. من همانی‌ام که  همیشه دعاهای عجیب و غریب می‌کند  و چشمهایش را می‌بندد و می‌گوید: من  این حرفها سرم نمی‌شود. باید دعایم را  مستجاب کنی.

همانی که گاهی لج می‌کند و گاهی  خودش را برایت لوس می‌کند؛ همانی  که نمازهایش یک در میان قضا می‌شود  و کلی روزه نگرفته دارد؛ همانی که  بعضی وقتها پشت سر مردم حرف  می‌زند و گاهی بدجنس می‌شود. البته  گاهی هم خودخواه، گاهی هم دروغگو.  حالا یادت آمد من کی هستم؟

امیدوارم بین این همه آدمی که داری، بتوانی من یکی را تشخیص بدهی. البته می‌دانم که مرا خیلی خوب می‌شناسی. تو اسم مرا می‌دانی. می‌دانی کجا زندگی می‌کنم و به کدام مدرسه می‌روم. تو حتی اسم تک‌تک معلم‌های مرا هم می‌دانی. تو می‌دانی من چند تا لباس دارم و هر کدامشان چه رنگی است؛ اما...

خدایا! اما من هیچ چی از تو نمی‌دانم. هیچ چی که دروغ است؛ چرا، یک کمی می‌دانم. اما این یک کمی خیلی کم است. راستش من این دفتر را برای همین خریده‌ام. آخر می‌دانی، من مدتهاست که می‌خواهم چیزهایی برایت بنویسم. البته من همیشه با تو حرف زده‌ام. باز هم حرف می‌زنم. اما راستش چند وقتی است که چند تا تصمیم جدید گرفته‌ام. دوست دارم عوض بشوم؛ دوست دارم بزرگ بشوم؛ دوست دارم بهتر باشم. من یک عالم سوال دارم؛ سوال‌هایی که هیچ کس جوابش را بلد نیست. دوست دارم تو جوابم را بدهی.

نمی‌د‌انم، شاید هم من اصلاً هیچ سوالی ندارم و می‌خواهم تو به من سوالهایی تازه یاد بدهی. اما باید قول بدهی کمکم کنی! قول می دهی؟

راستی، یادت باشد این دفتر یک رازست خدا! راز من و تو. خواهش می کنم درباره این دفتر به کسی چیزی نگو؛ حتی به مادرم.

از یک جایی شروع کن. تو هم یک جوری سر صحبت را با خدا وا کن. یک کم از خودت بگو. درست است که خدا خوب تو را می شناسد، اما عیبی هم ندارد خودت را به او معرفی کنی

راستی تو چه برنامه‌ای داری؟ می خواهی توی این دفتر چه کار کنی؟ به خدا چه می‌خواهی بگویی؟ چه می خواهی برایش بنویسی؟

 عرفان نظر آهاری

منبع: تبیان

چگونگی تشویق

زمانی که بچه‌ها کار خوب انجام می‌دهند، اغلب با این کلمات (که تو خوبی ،توماهی...) تشویق می‌شوند، که همه‌ این‌ها نادرست و غیرموثر است، زیرا باانجام یک رفتار، فرزند ما، بچه خوبی نمی‌شود و اشکال اولیاء اغلب این است که فرزند خود را گاهی آدم خوب و گاهی آدم بدی می‌دانند.

و فرزند نمی‌تواند تشخیص دهد که چه زمانی آدم خوبی و چه زمانی آدم بدی است، اما اگر ما کار فرزند را تشویق کنیم و احساس خود را نسبت به کار او بگوییم، او نتیجه می‌گیرد که چون من باعث خوشحالی مادرم شدم، پس خوبم.

مثال: بچه شما منظم نشسته و با اسباب بازی هایش آرام بازی می‌کند.

الف)تشویق نا مناسب:تو خیلی خوبی عزیزم

ب)تشویق مناسب: از این که آرام بازی می‌کنی خوشحالم

در مورد (ب)مادر کار  بچه را تشویق کرد و احساس خود را به شکلی مفید و مؤثر بیان نمود.

پس مهم ترین مسئله در تشویق این است که باید کار را تشویق کنیم نه کل شخصیت فرد را؛ زیرا با انجام یک کار کل شخصیت فرد خوب یا بد نمی‌شود.

بر گرفته از کتاب والدین آگاه فرزندان دلخواه

نوشته: سید محمدرضا پیغمبری

محکمه الهی

یه شب که من حسابی خسته بودم

همین جــوری چشامو بستـه بـودم

سیاهی چشــام یه لحظه سُـر خـورد

یــه دفعـه مثل مرده ها خوابم برد

تــو خواب دیدم محشر کــبری شده

محکـمــة الهــــی بــر پــــا شـــده

خـــدا نشستـه مــردم از مــرد و زن

ردیف ردیف مقــابلش واستــــادن

چرتکه گذاشتــه و حساب می کنـه

به بنده هاش عتاب خطاب می کنـه

میگه  چـرا این همــه لج می کنیـد

راهتــونو بـی خـودی کج مـی کنیـد

آیــــه فرستـادم کــه آدم بشیـــد

بــا دلخوشـی کنــار هـم جـم بشید

دلای غــم گرفتــه رو شاد کنیــد

بـا فکــرتـون دنیــــا رو آبـاد کنیـد

اثر از خلیل جوادی        دانلود شعر